Podróż...

ból nadal klei się do skóry
moja podróż nie ma końca

czas potężnie przmeija
tak trudno oswoić park

nic tak nie skrzy
jak odległość
którą pokonują nasze słowa

opowiadam ci o wojnie
w sobie
puste dwie godziny
usta bez oddechu

narodze się jeszcze 400 razy
zarażona miłością

nim w sercu
jak w burdelu
zamknę wreszcie drzwi.

posłuchaj mnie K

Blizny.

Gładzę
Blizny po tej nocy

Wszystko otwarte, nawet cierpienie
Usta poruszone spazmem bólu

Bezwstydna nagość
Buntująca krew

Śmieszność wiotkiego ciała

Powietrze oporne
Jak ciężka powieśc o miłości

Pierwszy raz krzyczałam
Dla oklasków piekła

Jeśli mam zrozumieć wszechświat
To właśnie teraz.

Ptaki.

płonę do Ciebie jak list z piekła
a Ty budzisz się i obejmujesz
mnie
kawałkiem uwagi.

moj list
czule rozwarty
jak ramiona wszechświata głaszcze Ci dłonie


ćwierć życia, skrawek ciała, pół duszy
szept imienia

powiedziałam dosyć.
Miłość ma drugie dno
a ja nie chce nawet pierwszego.

*

chce pamietac...
chce....

zachowac chwyty,niespodziewane posuniecia
nieoczekiwane wyskoki,falszywe negacje,ktorym przeczy usmiech
a moze mrugniecie oczu wbitych w rozkosz
i nagla ,bez uprzedzenia ,ta uparta odmowe
podniesienia powiek.
i zostawic na skorze slad swoich slow.
dawac sie powalic nadziei na malenka migracje palcow
po mych wlosach.