Mowię.

Ja to sobie wyobrażałam troszkę inaczej.

Mieszkam w Tobie.

Często wychodzę, wybywam z ciała jak z szeleszczącej pościeli.

Mówisz wtedy, że wszystko szybciej stygnie, że samotność ma swoje prawa, i że bardzo nie lubisz siedzieć przy stole sam.

Jesteś sam.

Znów zmierzch, jak czarna płachta nocy

Układam się do snu jak kot.

Jutro ciało przy ciele, odstąpimy od rutyny. To takie proste, jakby przekroczyć most, wskoczyć na krawęznik, rozstać się, zabić.

Powietrze nada nam kształt idealny, tylko oddech pozostawi cieńkie rysy naszego istnienia.

To jak wojna, przekleństwo, jak nóż zanurzony w ciele...

Dziś nie kłamałam, dziś jestem nieobecna.

Sen w dolinie mgieł.

Deszcz.

Niebo jest ciężkie

Jutro świt odebierze mi wiarę

Zbyt szybko o tym myślę

To rozkład w sercu, ubywa ze mnie powietrze

Kiedy umarł Kot, rozwiodłam się z przeszłością

Mam włosy o smaku zielonej herbaty

Nie umiem przejść się tą śmiercią

Przetacza się ciężko

Czasem stoimy obok, uśmiecham się wtedy czule.

Bywam wtedy ubrana, troche niedbale, w banał i ukradkowe spojrzenia.

- Moje myslenie ciebie dotyczy - słyszę

Nie odpowiadam.

- To są blizny, wiesz o tym.

Czuję ten zapach. Jak rozgrzana blacha na deszczu.

- Są chwile - mówi cicho - Kiedy cień jest zamkniętym domem. Też tak masz?

- To są puste chwile. I puste domy.

Uśmiecha się. I już wiem, że nikt i nic się już nie zatrzyma.

"Tu na granicy spadają liście. Lecz choć barbarzyńcami są moi sąsiedzi, a ty jesteś o tysiąc mil stąd, na moim stole zawsze stoją dwie filiżanki." - J. Fowles

''DESZCZ''