*

Ten rodzaj zimna zostaje; dreszcze i kaszel, jakby ktoś wstrzyknął lód

w żyły i szron zarósł płuca. Tymczasem cisza wylęga się w domu i zaraża ulice,

puste pokoje, ciała bardziej obce.

W tym świetle wszystko wydaje się sine; odwracasz się i twoja twarz gnije,

rozpada się, jakby zeszła z niej skóra. Południe paruje i słowa się kręcą

jak płyta; można użyć tego, którym nazwano chorobę;

ugryźć się w język lub strzelić w usta. Bo nie ma siły, bo to powtarzać

od nowa: pękło słońce i okno płonęło, dzień się rozrastał jak guz.

Muzyka wisiała nad miastem przez cztery noce,

zostały iskry, odłamki; tło jest gotowe. Jutro farba wyblaknie,

szyby zadrgają jak febra; nad ranem przyłożę ci place do skroni,

kolejne błyski będą rozcinać powietrze.

- J.L